facebook
Pismo Don BOSCO jest polską edycją "Il Bollettino Salesiano", pisma założonego przez księdza Bosko w 1877 r., które dziś ukazuje się w 55 edycjach, 29 językach i dociera do 151 krajów. Jest pismem Rodziny Salezjańskiej skierowanym także do rodziców, wychowawców, katechetów, animatorów młodzieżowych i wszystkich, którym bliskie są ideały świętego Jana Bosko - wychowawcy z Turynu.
Audiobook:
O Janku przyjacielu młodzieży
autor: Maria Kączkowska
odcinek 33: Zadanie życia spełnione


W Waszych intencjach modlimy się codziennie
o godzinie 15:00 w Sanktuarium
M.B.Wspomożycielki Wiernych w Szczyrku
O nawrócenie Franka i Antka
tafma@wp.pl
2017-06-12 18:34:14
Proszę o łaskę żywej wiary dla Wojciecha oraz o jego uwolnienie od nałogów i zniewoleń a także o łaskę zdrowia dla Anny.
Anna
2017-06-11 15:45:03
Za zdrowie dla Moniki
Ewa
2017-06-07 11:29:35
Blogi:
Agnieszka Rogala Blog
Agnieszka Rogala
relacje między rodzicami a dziećmi
Jak nie kochać dzieci.
Karol Kliszcz
pomiędzy kościołem, szkołą a oratorium
Bezmyślność nie jest drogą do Boga
Karol Kliszcz Blog
Łukasz Kołomański Blog
Łukasz Kołomański
jak pomóc im uwolnić się od uzależnień
e-uzależnienia
Andrzej Rubik
z komżą i bez komży
Kapłaństwo w wychowaniu młodego człowieka
Andrzej Rubik Blog
Maria Fortuna-Sudor Blog
Maria Fortuna-Sudor
na marginesie
Propozycja
Tomasz Łach
okiem katechety
Bóg jest czy nie jest?
Tomasz Łach Blog

Karol Kliszcz - Blog

REALIŚCI POTRZEBNI OD ZARAZ

"Zauważamy w nas mniejszą predyspozycję do bycia realistami". (KG 27)
***
Uczestniczyłem pod koniec listopada w warsztatach prowadzonych przez Radcę ds. Duszpasterstwa Młodzieży ks. Fabio Attarda. Krakowskie spotkanie zgromadziło ponad 50 osób z 13 krajów. W tej grupie ekip młodzieżowych znalazły się zarówno osoby świeckie, zakonne i duchowne. Prowadzona refleksja dotyczyła SALEZJAŃSKIEJ OBECNOŚCI DUSZPASTERSKO - WYCHOWAWCZEJ POŚRÓD MŁODZIEŻY, co zostało ujęte w tzw. Podstawę Programową. W kilku punktach chcę podzielić się pewnymi myślami po tym spotkaniu oraz po przeczytaniu kilku tekstów ks. Pasquala Chaveza i ks. Angela F. Artime.

1. Z kim tak naprawdę spędzamy czas "w pracy duszpasterskiej"? Ile czasu REALNIE przebywamy pośród młodzieży? Czy nie jest tak, że zdecydowaną większość czasu salezjanie (i szerzej: Rodzina Salezjańska) spędza wśród ludzi w tzw. duszpasterstwie ogólnym, które dotyczy przede wszystkim osób w średnim i starszym wieku?
Zgoda, możesz powiedzieć: "W Polsce prowadzimy kilkadziesiąt szkół na wszystkich poziomach. Codziennie spotykamy się z tysiącami dzieci i młodzieży. I co, to nic nie znaczy?"
Mógłbym złośliwie odpowiedzieć: "A jaki procent młodych ludzi to stanowi? I jak ta obecność się przekłada na formację chrześcijańską? Ilu salezjanów jest REALNIE OBECNYCH W TYCH SZKOŁACH?" lecz nie o złośliwość mi chodzi, ale o refleksję. Myślę, że warto zastanowić się nad słowami ks. Pasquala Chaveza: "(...) czuję się utwierdzony w przekonaniu, które wyrażam od pewnego czasu: jeżeli (...) zadowolimy się tysiącami młodych, którzy uczęszczają do naszych dzieł, z przekonaniem, że znamy młodzież i służymy jej, to bardzo się mylimy. (...) Będąc zamkniętymi w naszych dziełach, narażamy się na ryzyko myśląc, że jesteśmy żywi w duszpasterstwie, podczas gdy umieramy z uduszenia".
Zatem, to prawda, że wokół nas jest jeszcze dużo młodzieży, której pomagamy w rozwoju. Ale byłoby jej więcej, i Boża Łaska docierała by do większej liczby młodych, gdybyśmy NAPRAWDĘ POŚWIĘCILI SIĘ DUSZPASTERSTWU MŁODZIEŻY (sic!) i nie rozpraszali się aktywnością dotyczącą pogrzebów w parafiach, styczniowej kolędy, prowadzenia grup Odnowy czy Neokatechumenatu itp.
Naszym podstawowym miejscem w świecie jest to, w którym PRZEBYWA MŁODY CZŁOWIEK. W innych miejscach nie musi nas być, tam duszpasterstwem mogą zająć się inni. A tymczasem my salezjanie (i szerzej Rodzina Salezjańska) pracujemy ZA SZEROKO, obejmując swym działaniem ludzi niemal od okresu noworodka aż do śmierci. To, co widać, to rozproszenie sił, celów, finansów, pomysłów itd. Nie jesteśmy takimi supermenami, by temu podołać, ani nie jesteśmy do tego powołani w Kościele. Może faktycznie powinniśmy ZAWĘZIĆ SWOJĄ DZIAŁALNOŚĆ i wyspecjalizować się w wychowaniu młodzieży okresu gimnazjalnego i ponadgimnazjalnego? Może rację miał współbrat, który powiedział: "W świecie globalizacji (a w takim żyjemy czy nam się podoba, czy nie) mali i rozproszeni, bez wyraźniej marki, giną".?
C.d.n.




powrót
Komentarze
    Nikt jeszcze nie skomentował wpisu - bądz pierwszy !!!